Zoek naar onze Reviews

Posts tonen met het label PS3. Alle posts tonen
Posts tonen met het label PS3. Alle posts tonen

woensdag 10 februari 2010

MAG

Onze Rating = 81/100

Het is het jaar 2025 en de shadow wars zijn gaande tussen drie private militaire ondernemingen. In 2024 werd de wereldvrede gesloten, maar de private legers waren toch net iets te inhalig om zich netjes te blijven gedragen en pakten al snel ook de wapens op om van elkaar opdrachten af te snoepen.

Door het creëren van de shadow wars wilde ontwikkelaar Zipper Interactive een MMOFPS ontwikkelen waarin alle handelingen betekenis hebben en daarnaast ook impact op het spel als geheel. Hier lijken ze op een bepaald niveau zeker in geslaagd, aangezien gaandeweg de spelers die op daken blijven liggen om als sniper punten te verzamelen of die kiezen geen headset te dragen tijdens het spelen steeds vaker worden gezien als outcasts en soms zelf het spel worden uitgekickt. Als je als individuele huurling besluit ruggensteun te geven, een tank te repareren of als squad leader een brug laat bombarderen zodat de rest door kan breken, heb je als eenling een belangrijke functie in het geheel en het slagen van de missie.

Verschillende speelmogelijkheden

Er zijn in MAG een aantal verschillende speelmogelijkheden aanwezig, te weten Aquisition, Domination, Sabotage en een modus waarin je tegen elkaar speelt, een soort training met rubber kogels. Een story mode ontbreekt echter net zo min als een training zoals je die bijvoorbeeld in de Call of Duty-games hebt. Het credo is dus vooral ‘al doende leert men’ in het begin.

leader en uiteindelijk naar officer in charge (OiC).

De aangewezen taken uitvoeren en in de buurt blijven van de leaders heeft vele voordelen voor de squad members. Zo gaan ze sneller lopen, beter helen en meer punten verzamelen. Een leader geeft niet alleen aan welke onderdelen te beschermen of aan te vallen (bijvoorbeeld bunkers, watertorens en afweergeschut), ze kunnen ook luchtsteun aanvragen of een helikopter regelen die hen oppikt. De teamgenoten die zich aan de door de leaders aangegeven doelen houden, verdienen ook meer punten.

Kiezen van uitrusting

Naast het verschil tussen soldaten en leaders is ook het uitkiezen van je uitrusting een belangrijk aspect van de manier waarop je als huurling kiest voor een bepaalde functie in de game. Er zijn verschillende rangen die worden toegekend naar aanleiding van de wapens die je besluit te kopen met je experience points.

Zo kun je ervoor kiezen om je vooral in vuurgevechten te storten door middel van een sterke assault outfit, maar je kunt ook je punten besteden aan materiaal om teamleden, apparaten en voertuigen in het veld te repareren. Hou je meer van het zwaardere werk? Shop een uitrusting bij elkaar met mijnen, handgranaten, zware machinegeweren en bazooka’s en blaas tanks van de weg of schiet helikopters uit de lucht voor het verzamelen van nog meer punten.

Ook als sniper of commando kun je aan de bak. Snipers kunnen steeds upgraden naar meer accurate wapens over langere afstanden terwijl de commando’s apparatuur kunnen meedragen waarmee vijanden op de kaart eerder te zien zijn of simpelweg een snellere en stillere messentrekker worden. Alle gear is te verkrijgen in de zogenaamde skill tree, van atletisch vermogen tot antitankmijnen, van demper tot granaatwerper.

Kledingkast uitbreiden

Natuurlijk loop je niet in je onderbroek over het slagveld (zoals de Rockstar zombies in GTA IV). Kon je in de beta-versie nog kiezen uit een grote reeks outfits, helmen, gezichtsbeschermers en brillen, nu moet je stijgen in level om je kledingkast uit te kunnen breiden. Je begint sowieso met drie verschillende beschermende vesten, van licht tot zwaar. Aangezien het meenemen van attributen ook aan punten verbonden is (maximaal 3400) en de zwaarste bescherming meer punten kost, moet je dus iedere keer goed nadenken over wat je aantrekt en meeneemt. Gelukkig zijn er vijf verschillende outfits die je kunt instellen en waartussen je kunt wisselen nadat je bent kapotgeschoten, voordat je weer respawnt.

Tactisch spelen

Dat respawnen kan soms even duren, aangezien je dit meestal weer doet als squad of met een aantal leden van je squad. In sommige levels begon ons dit een beetje te vervelen, net als de afstand die je moet afleggen om naar een objective te lopen. Aan de andere kant: dan moet je maar in leven blijven en meer tactisch spelen, niet als een idioot een weg in rennen of zonder te kijken een trap oplopen.

Pas in de Domination-modus wordt er 128 tegen 128 gespeeld, de andere opties zijn met minder spelers. Eigenlijk is het gebruik van een headset een vereiste om alles uit het spel te halen. De leaders kunnen zo met de squads communiceren en onderling. Handig om te weten dat er hulp onderweg is, een precisiebombardement aankomt of dat er ergens een sniper ligt te wachten. Leuk detail is dat je als je aan het doodbloeden bent van alles naar je tegenstander kunt schreeuwen die langs je loopt. Hij hoort dat dan ook en gaat zich misschien zelfs wel schuldig voelen of uitkijken dat je hem niet terugpakt.

In tegenstelling tot Call of Duty is bij MAG het punten verdienen ter eigen glorie minder belangrijk. Ja, je kunt zo een hoop lintjes verdienen, maar uiteindelijk gaat het echt om een teamoverwinning. De spelers die nu nog in MAG met een groot ego rondlopen zullen (hopelijk) terugkeren naar de multiplayer van Call of Duty of gaandeweg begrijpen dat ze deze game net iets anders moeten spelen om er meer plezier uit te halen.

De graphics van Mag vinden we, vooral met het oog op de massale actie, zeker goed. Er zijn nog geen momenten geweest waarop we dachten: dit is in Killzone 2 of Call of Duty beter of vloeiender. De framerate blijft gewoon dik in orde en tijdens een massaal vuurgevecht waarboven helikopters cirkelen en waar tanks door heen rijden werden we geen moment gestoord door enige vorm van lag.

MAG is een geslaagde MMOFPS waarin tactische gameplay en teamwork erg belangrijk is. Daarbij blijkt het spelen met veel man op de PS3 prima te werken. Mocht je dus in een echt grote omgeving willen spelen, van teamwork houden en naast het knallen ook eens de mecanicien of hospik willen uithangen, haal MAG dan zeker in huis. Heb je nog geen headset, dan is het zeker aan te raden er eentje aan te schaffen.

Vancouver 2010

Onze Rating = 52/100

Vanaf 12 februari zit heel Nederland weer aan de buis gekluisterd om de medaillejacht van het Nederlands team op de Olympische winterspelen in Vancouver te aanschouwen. Met Vancouver 2010 brengt SEGA ons de officiële game van de winterspelen, zodat we ook zelf kunnen strijden om het eremetaal.

Na het opstarten van de game zien we dat je slechts keuze hebt uit drie speltypes, namelijk training, Olympic games en challenges. Vancouver 2010 kent in totaal veertien evenementen die bestaan uit acht verschillende sporten, namelijk alpineskiën, schansspringen, freestyle skiën, snowboarden, short track schaatsen, skeleton, rodelen en bobsleeën. Dit is echter erg weinig, de echte winterspelen bestaan namelijk uit respectievelijk vijftien sporten en veertig evenementen.

Voor de Nederlanders is het natuurlijk enorm teleurstellend dat het langebaanschaatsen niet speelbaar is. Verder mist de game de sporten curling, schaatsen biatlon, kunstrijden, Noordse combinatie en ijshockey. Je hebt echter nog wel de keuze om alle beschikbare evenementen online te spelen, maar al met al kun je concluderen dat de game qua verschillende modi enorm tekort schiet. Een Career Mode zou dan ook een welkome toevoeging zijn geweest.

Weinig uitdaging

Er zijn in alle events helaas geen kwalificaties of halve finales. Alles speelt zich meteen af in de finale waarbij je telkens maar maximaal vier tegenstanders hebt. De uitdaging is dus ver te zoeken, een medaille heb je namelijk zo in de pocket.

Het button bashen is (helaas) ook aanwezig in de game, echter wel in mindere mate dan bij eerdere games gebaseerd op de Olympische spelen. Vooral bij het short track schaatsen heb je met eindeloos button bashen te maken. Bij de rest van de sporten heb je dit vooral bij de start.

De gameplay van Vancouver 2010 biedt ook vrij weinig afwisseling. Het sturen wordt veelal gedaan met de achterste triggers of met de analoge sticks en verder gebruik je bij de meeste sporten weinig andere knoppen. Kortom, de gameplay is weliswaar altijd simpel en ‘arcade’, maar het biedt simpelweg niet genoeg afwisseling en uitdaging.

Vancouver 2010 biedt dus over het algemeen te weinig uitdaging, maar gelukkig kent de game ook pluspunten. De Challenges-modus is namelijk wel een goede toevoeging aan het spel. Hierin moet je specifieke opdrachten vervullen in één discipline. Natuurlijk zijn standaard time trials speelbaar in deze modus, maar je kunt ook aan de slag met leukere, originelere challenges. Zo moet je bijvoorbeeld een minimumsnelheid bereiken in een afdaling bij het skiën